Ege İslamoğlu

kafamda dönenler

Ege İslamoğlu — Sun, 19 Jan 2025 09:54:00 GMT

Yaklaşık bir saattir burada bir şeyler okuduktan sonra benim de yazasım geldi. Kafamda o kadar çok düşünce dolaşıyor ki bunları anlatmazsam, yazmazsam eğer sanki kaybolacakmışım gibi hissediyorum. Kaybolmak kötü bir şey mi emin değilim fakat bunu istemiyorum. Farkında olmak istiyorum. Düşüncelerimi takip edebilmek istiyorum. Onları yakalayıp yola birlikte devam etmek istiyorum. Benden uzaklaşmalarını istemiyorum. Benden uzaklaştıkça korkunçlaşıyor çünkü. İçimdeki sıkıntısı büyüyor. Peki bu düşünceler nedir diye sorsanız şuan ne mi anlatabilirim, hiçbir şey. Şuan o kaybolmuş anlardan birindeyim belki de, bir gün yine yolu bulursam eğer haber veririm.

Sakinlik

Ege İslamoğlu — Wed, 11 Dec 2024 11:17:34 GMT

Yavaş yaşamayı çok seviyorum, acele etmemeyi, bir şeylere yetişmeye çalışmamayı seviyorum. Hareketlerimi ve düşüncelerimi yavaşlatmak beni çok sakinleştiriyor ve huzur veriyor. Sanki beynim de duruyor. Çünkü acele ettiğimde, bir şeylere yetişmeye çalıştığımda beynim o kadar hareketleniyor ve stres oluyor ki kötü hissetmeye başlıyorum. Bu yüzden daha fazla sakin ve anda olduğum zamanlar yaratmaya çalışıyorum. Bazen bunu bir anda istiyorum, bazen de kendiliğinden oluyor ve her şeyi bırakıp duruyorum. Bazen de şuan yaptığım gibi uyaranları kaldırıyorum ve en az durmak kadar iyi geliyor. Yalnız başıma odama geçiyorum, telefonumu uzak bir yerde sessize alıp bırakıyorum ve ya bir kitap ya bir defter ya da bilgisayarımı alıyorum önüme sadece ve tek bir amacım oluyor. Tek bir amacım olması beni o kadar rahtlatıyor ki. O anda başka hiçbir şeyi düşünmemeye çalışıyorum. Sadece okuduğum kitaba veya yazdığım yazıya vermeye çalışıyorum kendimi, çalışıyorum diyorum çünkü tabi ki her zaman başarılı olamıyorum ve bu çok doğal. Günümüzde o kadar çok şeye maruz kalıyoruz ki beynimizi sakinleştirmek ve ana odaklamak çok zor oluyor.

Belki bu yazı çok klişe düşüncelerden oluştu ama kendi deneyimimi aktarmaya çalıştım olabildiğince.

Akşam

Ege İslamoğlu — Mon, 02 Dec 2024 15:40:00 GMT

Yine bir akşam, her günün sonundaki o sakinleşme, kendinle kalma ve hayatının değerini fark etme vakti. Gün boyunca sürekli olarak bir şeylerle meşgul olup veya kendini meşgul edip güneş battığında bir şeylerin farkına varma vakti geliyor benim için. Bir günün daha sonlanması beni nedense çok mutlu ediyor. Bugünü de güzel geçirdim, bugün de iyi bir insandım, bugün de sağlıklıydım gibi şükrettiğim şeyler bana huzur getiriyor. Gün boyunca beynimde başka dertler olduğu için bunların farkına varamıyorum fakat akşam olunca gelen bütün bu farkındalık beni huzurla dolduruyor. Güneşin batışını izlediysem eğer o gün her şey daha da güzel oluyor tabi. Güneşin her gün tekrardan doğması ve tekrardan batması hayata karşı umudumu arttırıyor. Güneşin batışıyla birlikte aklıma o söz geliyor -yarın güneş yeniden doğacak- bu söz beni o kadar rahatlatıyor ki. Çünkü her gün illaki bazı istemediğim gibi giden şeyler oluyor keşkelerim oluyor. Ama hep sonraki günün var olması yani başka bir şansımın olması beni rahatlatıyor. Beynim akşamları sessizliği ve sakinliğinden dolayı da çok seviyor. Gün içindeki gürültüler onu çok yoruyor ve eve gelip sessizce odasında oturmak ona çok iyi geliyor. Sessiz, sakin huzurlu bir ev benim için her şeyden önemli.

*fotoğraf maalesef bugünden değil :)

Ege'yle First Date

Ege İslamoğlu — Mon, 25 Nov 2024 18:10:25 GMT

Biraz neden podcast’e başladığım, biraz bilinçaltı, biraz insan ve birkaç şey… İyi dinlemeler

Kendimi yazmaya ikna etmek ve kendime güvenmek

Ege İslamoğlu — Mon, 25 Nov 2024 17:08:34 GMT

Hayatımın belli dönemlerinde hep yazasım gelmiştir. Bu bazen journal şeklinde, bazen sadece bir kağıda düşüncelerimi dökmek şeklinde, bazen bir konu hakkında, bazen de hikayeler… Ama bir türlü yazmayı rutinimin bir parçası haline getiremedim şimdiye kadar. Sanki klavyenin ya da defterin başına oturduğumda öylece kalacakmış gibi hissediyordum. Geçenlerde bir dersim için yazı yazarken aslında bunun böyle olmadığını ve yeterince odaklanırsam ve gerçekten istersem yazabildiğimi fark ettim. Sadece kendime izin vermem gerekiyormuş aslında, kendime güvenmem gerekiyormuş. Kendime güvenmek de zaten bir anda olan bir şey değil tabi ki, okudukça ve yazdıkça, bu doğal bir durum hale geldikçe kendine güvenmeye başlıyorsun ve hatta bir yerden sonra hiç sorgulamadan direkt olarak yapıyorsun. Şöyle düşünün doğdunuzda yürümeyi bile beceremiyordunuz ama kendinize güvendiniz ve yürümeyi başardınız, şuanda hiç düşünmeden yürüyebiliyorsunuz. Hayattaki her şeyin (en azından çoğu şeyin) böyle olduğunu fark etmek cesaretinizi çok arttırıyor bence. Başta her şey korkutucu gelir, TABİ Kİ. Ama alıştıkça ve size ait oldukça hiç sorgulamadan otomatik bir şekilde, nefes almak gibi yapmaya başlarsınız.

İrade

Ege İslamoğlu — Thu, 31 Oct 2024 10:36:16 GMT

Geçen gün Sude Alkış’ın Eylül Bahar’la kaydettikleri Eyvah Podcast bölümünü dinliyordum ve orada özgür iradeden bahsettiler. O günden beri de aklımdan hiç çıkmadı. Sürekli olarak düşünüyorum özgür irade hakkında.

Özgür iradenin var olmadığı düşüncesine katılıyorum. O kadar çok ihtimalin ve etkenin sonucunda biz ortaya çıkıyoruz ki bunlardan tamamen arınıp tamamen özgür olmamız mümkün değil bence. Genetik altyapı, çevremiz, ailemiz, doğduğumuz bölge ve bir sürü daha şey. Hangi birinden tamamen kopabilirsiniz ki.

Bu kadar çok etkenin sonucunda oluşan siz de beyniniz ne derse onu yapıyorsunuz. Beyniniz etrafında gördüklerini tekrarlıyor ve neyin doğru olduğunu düşünüyorsa onu söylüyor. Peki beyniniz bunları kendisi mi düşünüyor? HAYIR. Yaptığı her şey aslında etrafını kopyalamak ve taklit etmekten ibaret. Buna karşı çıkabilirsiniz ama bunun tek sebebi bunu fark edememeniz. Çünkü doğdunuzdan beri böylesiniz, gerçeğiniz bu ve bunu dışarıdan bakıp fark etmek zor. Yüksek bir farkındalık gerekiyor bunun için.

Sadece sorgulayın; ben bunu neden söylüyorum, ben bunu neden yapıyorum, ben bunu neden istiyorum? - Bunlar biraz farkındalık kazanmak için güzel başlangıçlar.